Sommige mensen vragen weleens waarom ik zoveel tijd met mijn paarden doorbreng.
Het antwoord is eigenlijk heel simpel.
Omdat ze mij iedere dag weer iets leren.

Niet door te praten. Niet door opdrachten te geven. Maar door precies te laten zien wat ze voelen. Een paard kan zich niet anders voordoen dan het is. Als het je vertrouwt, merk je dat. En als dat vertrouwen er nog niet is, merk je dat minstens zo snel.

Misschien is dat wel waarom paarden mij zo fascineren.

Ze zijn altijd eerlijk.

Vertrouwen begint met begrijpen

Misschien is dat ook precies de reden waarom ik nooit heb geloofd dat je respect of vertrouwen kunt afdwingen.

Natuurlijk moet een paard dingen leren. Maar voor mij is het veel belangrijker dat een paard begrijpt waarom we iets doen en zich daar prettig bij voelt, dan dat het zo snel mogelijk luistert.

Ik doe liever honderd keer langer over een oefening dan dat ik een paard iets laat doen uit angst.

Want uiteindelijk wil ik geen paard dat iets doet omdat het moet.

Ik wil een paard dat ervoor kiest om het samen met mij te doen.

Mila leerde mij anders kijken

Dat is ook de manier waarop ik met Mila ben begonnen.

De eerste weken waren vooral een kwestie van elkaar leren kennen. Geen haast, geen verwachtingen. Gewoon ontdekken wat ze prettig vond en waar ze nog onzeker over was.

Al snel merkte ik dat opstappen niet haar favoriete onderdeel van de dag was. Zodra ze dacht dat iemand op haar rug wilde klimmen, draaide ze haar achterhand weg.

Veel mensen zouden zeggen: “Dat moet je afleren.”

Ik dacht vooral:

*”Waarom doet ze dit?”*

Voor mij begon daar niet de training.

Voor mij begon daar het begrijpen van mijn paard.

En dat veranderde uiteindelijk alles.

Langzaam veranderde ook onze band.

Niet omdat ik harder ging trainen.

Maar omdat we elkaar steeds beter begonnen te begrijpen.

En eerlijk is eerlijk… Mila heeft nog steeds een duidelijke eigen mening.

Zo kwam ik er al snel achter dat de paardenbak absoluut niet haar favoriete plek is. Geef haar de keuze tussen eindeloos rondjes rijden of samen het bos in trekken, dan weet ik eigenlijk het antwoord al.

En die discussie…

Die heeft zij gewonnen.

Sindsdien rijden we veel vaker buiten.

En weet je?

Daar genieten we allebei veel meer van.

Vandaag de dag rijden we zonder zadel en zonder hoofdstel of halster door de natuur. Haar dochter Nayla loopt regelmatig los met ons mee.

Als iemand mij een paar jaar geleden had verteld dat dit ooit zo vanzelf zou voelen, had ik dat waarschijnlijk niet geloofd.

Niet omdat ik daar bewust naartoe werkte.

Maar omdat zulke dingen vanzelf groeien als je elkaar de tijd geeft.

Luisteren werkt twee kanten op

Eigenlijk winnen mijn paarden verrassend vaak een discussie.

Niet omdat zij de baas zijn.

Maar omdat ik altijd probeer te begrijpen waarom ze iets doen.

Als Mila ergens “nee” tegen zegt, vraag ik me eerst af waar dat vandaan komt. Is ze onzeker? Begrijpt ze me niet? Of probeert ze me gewoon iets duidelijk te maken?

Vaker dan je denkt, blijkt daar een goede reden achter te zitten.

Dat betekent trouwens niet dat mijn paarden altijd hun zin krijgen.

Gelukkig maar.

Want als Nayla zou mogen kiezen, stond ze waarschijnlijk de halve dag met haar neus in de brok ton.

Er zijn genoeg momenten waarop ik degene ben die bepaalt.

De hoefsmid komt niet voor niets, een dierenartsbezoek kun je niet uitstellen en ook een wondje verzorgen is geen onderwerp waarover we gaan onderhandelen.

Maar als iets op tien verschillende manieren kan…

Waarom zou ik dan altijd de manier kiezen die mijn paard het minst prettig vindt?

De mooiste wandelingen

Toen we nog in Nederland woonden, gingen we regelmatig het bos in.

Niet om een training te doen.

Gewoon omdat we daar allemaal blij van werden.

Mila liep los met me mee en later deed Nayla precies hetzelfde.

Onderweg bleven ze weleens staan om een hap gras te eten.

Ik liep dan gewoon rustig verder.

Even later hoorde ik ze vanzelf weer achter me aankomen.

Dat was nooit iets wat ik ze bewust heb geleerd.

Het is gewoon ontstaan.

Door heel veel tijd samen door te brengen.

En eigenlijk zegt dat voor mij alles.

Een paard dat alle vrijheid heeft om weg te lopen…

…maar er toch voor kiest om met jou mee te gaan.

Dat voelt voor mij als het grootste compliment dat je kunt krijgen.

Liefde zit in daden

Misschien is dat uiteindelijk wel wat paarden mij hebben geleerd.

Liefde zit niet in woorden.

Liefde zit in daden.

Casa Lagunazo – Steevens Ranch